دانش

پلاستیک های پلی وینیل کلراید از مونومرهای وینیل کلرید پلیمریزه شده اند و یکی از گرمانرم های رایج هستند.

پلی استایرن دارای معایبی مانند شکنندگی بالا، دمای نرم شدن پایین و ترک خوردن آسان است که استفاده از آن را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد.

فرمول ساختاری پلی استایرن یک ساختار خطی است، اما گروه های فنیل عظیمی با فواصل پیوسته بر روی اتم های کربن زنجیره مولکولی وجود دارد که خواص ویژه پلی استایرن را تعیین می کند.

پلی استایرن پلاستیکی با ساختار خطی است که از مونومرهای استایرن پلیمریزه شده است.

پلاستیک های پلی پروپیلن عمدتاً برای فیلم ها، لوله ها، بطری ها و ... استفاده می شود و به دلیل نقطه نرمی بالای حرارتی می توان از آن برای ساخت ظروف غذاخوری مانند کاسه، لگن، لیوان و ... استفاده کرد.

کوپلیمریزاسیون با وینیل کلرید، اسید اکریلیک و سایر مونومرها می تواند مقاومت در برابر سرما، اشتعال پذیری و سیالیت قالب گیری پلی پروپیلن را بهبود بخشد.

علاوه بر بخار کردن اسید نیتریک و اسید سولفوریک، مقاومت خوبی در برابر سایر خوردگی های شیمیایی دارد.

پلاستیک پلی پروپیلن (پلی پروپیلن) از پلیمریزاسیون پروپیلن با بنزین به عنوان حلال تحت تأثیر کاتالیزورهای متان-آلومینیوم و تری کلرید تیتانیوم در شرایط 20 اتمسفر و 50 درجه به دست می آید.

پلی اتیلن با چگالی کم می تواند در طیف وسیعی از کاربردها استفاده شود. از قالب گیری دمشی اکستروژن می توان برای تولید فیلم ها و ظروف توخالی استفاده کرد.

PE یک ماده شفاف مومی سفید شیری است که سبک تر از آب، بی بو، بی مزه و غیر سمی است.

همچنین به عنوان "پلاستیک نرم فشار بالا" شناخته می شود. این از مونومر اتیلن با مقدار کمی اکسیژن به عنوان آغازگر ساخته شده است.

پلی اتیلن پلیمری از مونومر اتیلن است. مواد اولیه تولید نفت، گاز کوره کک یا الکل است.